Fotografuję także na kliszy, bo jest w tym coś wyjątkowo spokojnego i prawdziwego. Ograniczona liczba kadrów sprawia, że zatrzymuję się na chwilę dłużej, oddycham razem z momentem i wybieram go bardziej sercem niż pośpiechem.
Każde zdjęcie przechodzi swoją małą drogę — od kliknięcia migawki, przez oczekiwanie na wywołanie, aż po moment, kiedy obraz pojawia się na nowo. To trochę jak rytuał, który dodaje fotografiom głębi i znaczenia.
A kolory kliszy mają w sobie miękkość i światło, które od razu tworzą tę subtelną, nostalgiczną magię.
Ta strona korzysta z plików cookies, aby działać sprawnie i zapewnić Ci jak najlepsze doświadczenie. Kontynuując przeglądanie, zgadzasz się na ich użycie
